Storythai

ในเวลาที่เติบโตไปเรื่อยๆ มุมมองความรักก้อเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ
จากที่เคยตั้งความหวังเอาไว้ร้อยแปด

วันนึงอาจเหลือแค่ว่า แค่เค้ามีเราคนเดียวก้อพอแล้ว

 

 

 

 

 

เจอกันเริ่มแรก เราให้เค้าหนึ่ง
เค้าให้กลับมาหนึ่ง

หรือเค้าอาจให้เรามาร้อย
แล้วเราค่อยๆ ให้เค้าจนเต็มร้อย

แล้วจะอยู่กันรอดไม่รอด คงจะเป็นเวลาที่จุดสมดุลมันตรงกันรึเปล่า

 

 

เพราะมันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์
แรกเริ่มจะดีขนาดไหน จะเข้ากันได้ทุกอย่างยังไง

มันต้องมีซักวันที่เจอสิ่งที่มันไม่ลงตัว

มันไม่มีทางเป็นร้อยทั้งร้อยได้
อาจเป็นแค่ 50 80 บลาๆๆ ที่คนสองคนเห็นว่ามันพอดี
ถ้าหาเจอ ก้อคงสามารถไปด้วยกันได้

 

 

 

แต่ถ้ามันไม่มีวันมาบรรจบกัน
ก้อคงต้องถึงเวลาที่คนสองคนจะต้องกลับไปเดินเส้นทางของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

ในขณะที่คนอีกคนคิดอย่างนึง
อีกคนคิดอีกอย่าง

อย่างการที่ผู้หญิงคนนึงบอกว่าต้องการเก้าอี้ซักตัวสำหรับพักผ่อน
แต่ผู้ชายกลับมองว่า เก้าอี้ตัวไหน ก้อนั่งพักได้ทั้งนั้น

เป็นเรื่องเล็กน้อยที่เพาะความน้อยใจให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อย

 

 

 

มันไม่ใช่เรื่องของเก้าอี้
มันเป็นเรื่องของการดูแลรักษาจิตใจ

 

ที่ผู้หญิงคนนึงซักผ้า กวาดบ้าน ดูแลทุกอย่างอยู่ทุกวัน
ในความเป็นจริงที่ว่ามันเป็นแค่เก้าอี้
แต่ลึกๆ แล้ว ใครๆ ก้ออยากมีรางวัลให้ตัวเองซักชิ้น
ให้เป็นแรงในการทำอะไรต่อ
และถ้านึกอีกที สิ่งของชิ้นนี้ สุดท้ายมันก้อได้ใช้ด้วยกัน

 

 

 

 

หากลองตัดความเป็นจริง
แล้วทำเรื่องที่อาจไร้สาระแต่มีค่าทางจิตใจให้กันได้
ก้อคงรักษาความรักให้ยืนยาวได้อีกนาน

 

 

 

คุ้มมั๊ย ?

ลองคิดดู

 

(ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจ ก้อลองไปหาหนังมาดูนะ)

ในเวลาที่เติบโตไปเรื่อยๆ มุมมองความรักก้อเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ
จากที่เคยตั้งความหวังเอาไว้ร้อยแปด

วันนึงอาจเหลือแค่ว่า แค่เค้ามีเราคนเดียวก้อพอแล้ว

 

 

 

 

 

เจอกันเริ่มแรก เราให้เค้าหนึ่ง
เค้าให้กลับมาหนึ่ง

หรือเค้าอาจให้เรามาร้อย
แล้วเราค่อยๆ ให้เค้าจนเต็มร้อย

แล้วจะอยู่กันรอดไม่รอด คงจะเป็นเวลาที่จุดสมดุลมันตรงกันรึเปล่า

 

 

เพราะมันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์
แรกเริ่มจะดีขนาดไหน จะเข้ากันได้ทุกอย่างยังไง

มันต้องมีซักวันที่เจอสิ่งที่มันไม่ลงตัว

มันไม่มีทางเป็นร้อยทั้งร้อยได้
อาจเป็นแค่ 50 80 บลาๆๆ ที่คนสองคนเห็นว่ามันพอดี
ถ้าหาเจอ ก้อคงสามารถไปด้วยกันได้

 

 

 

แต่ถ้ามันไม่มีวันมาบรรจบกัน
ก้อคงต้องถึงเวลาที่คนสองคนจะต้องกลับไปเดินเส้นทางของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

ในขณะที่คนอีกคนคิดอย่างนึง
อีกคนคิดอีกอย่าง

อย่างการที่ผู้หญิงคนนึงบอกว่าต้องการเก้าอี้ซักตัวสำหรับพักผ่อน
แต่ผู้ชายกลับมองว่า เก้าอี้ตัวไหน ก้อนั่งพักได้ทั้งนั้น

เป็นเรื่องเล็กน้อยที่เพาะความน้อยใจให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อย

 

 

 

มันไม่ใช่เรื่องของเก้าอี้
มันเป็นเรื่องของการดูแลรักษาจิตใจ

 

ที่ผู้หญิงคนนึงซักผ้า กวาดบ้าน ดูแลทุกอย่างอยู่ทุกวัน
ในความเป็นจริงที่ว่ามันเป็นแค่เก้าอี้
แต่ลึกๆ แล้ว ใครๆ ก้ออยากมีรางวัลให้ตัวเองซักชิ้น
ให้เป็นแรงในการทำอะไรต่อ
และถ้านึกอีกที สิ่งของชิ้นนี้ สุดท้ายมันก้อได้ใช้ด้วยกัน

 

 

 

 

หากลองตัดความเป็นจริง
แล้วทำเรื่องที่อาจไร้สาระแต่มีค่าทางจิตใจให้กันได้
ก้อคงรักษาความรักให้ยืนยาวได้อีกนาน

 

 

 

คุ้มมั๊ย ?

ลองคิดดู

 

(ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจ ก้อลองไปหาหนังมาดูนะ)

 

ตื่นตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง
แม่บ้านลากลับบ้าน งานเข้ากันเลยทีนี้
ต้องถูกลากจากเตียงเย็นๆ มากวาดบ้าน ถูบ้าน
กะรีบๆ ทำให้เสร็จๆ แล้วก้อกระโดดขึ้นเตียงต่อ

 

 

 

เดินเอาไม้กวาดแปะๆ ไปรอบๆ บ้านๆ ดูท่าก้อรู้เลยว่าไม่สะอาดแน่ๆ
แต่เอาเห๊อะ ยังต้องทำอีกตั้งอาทิตย์ แปะไปเรื่อยๆ เด๋วมันก้อดีเองน่า

ขนาดว่าแปะๆ เฉยๆ นะ ไม่รู้จะเหนื่อยไปไหน

 

 

 

 

จากหลับตาแปะไปเรื่อยๆ เหงื่อเริ่มตก ตาเริ่มสว่าง
นี่กุยังต้องถูบ้านอีกจิงๆ หรอเนี่ย

จะมารู้ว่าบ้านมันกว้างก้อตอนต้องทำความสะอาดเนี่ยล่ะนะ
เหมือนเห็นสระแคบๆ แต่ว่ายไงก้อไม่ถึงฝั่งซักที

จะรู้อะไรต่ออะไร ก้อเมื่อเรียนรู้ แล้วก้อเจอเข้าจิงๆ

 

 

 

 

เพราะว่ามีแม่บ้าน ชีวิตทำความสะอาด เลยไม่ค่อยเข้าถึงตัว
กุเลยไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเค้าเก็บไม้ถูพื้นไว้ตรงไหน
แล้วก้อเริ่มจัดการละเลงบ้าน ให้สะอาดวิ้งๆ

พ่อกลับมาจากข้างนอกถาม "ใครทำท่อแตก"

แหม๊ กุนี่บิดผ้าแห้งได้อีก ชมซะเขินเลย

 

 

 

 

หมดแรง แต่นอนต่อไม่ไหวละ ตาสว่างเกิ๊น
ไม่ต้องแอโรบิคกันเลยทีนี้ ผอมได้ดั่งใจแน่ ถ้าทำทุกวัน

 

 

 

 

 

 

[ชุดอยู่บ้าน แหม๊ มันได้ใจ ไม่รู้จะใหญ่ไปไหน]

 

 

 

ทำไปก้อคิดไปเรื่อยๆ
เมื่อก่อนตอนกุเด็กๆ แม่ถูบ้าน ซักผ้า ล้างจานเองหมด
ทำได้ไง ?

 

 

 

แล้วถ้ากุมีบ้านของตัวเองขึ้นมา กุจะทำมั๊ย
เอนเอียงไปทาง "ไม่" แรงๆ

แต่งงานกับคนที่เป็นพ่อบ้านละกันนะ ฮ่าๆๆ
หรือไม่ก้อไว้มีเงินพอจ้างแม่บ้านก่อนแล้วค่อยมีบ้านดีกว่า

 

 

 

แต่ใครจะรู้มันเป็นเรื่องของอนาคต
ถึงตอนนั้น ถ้ามันเป็นของๆ เรา บางทีเราอาจะชอบที่จะดูแลมันก้อได้
แทบจะทุกวัน ที่กุมองเห็นย่าถือไม้กวาด
แล้วก้อทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา
แต่สุดท้ายก้อมานั่งเหนื่อยอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

 

อดไม่ได้ที่จะคิด แล้วย่าจะทำไปทำไม แค่เอ่ยปากคำเดียว
เดี๋ยวไม่ใครก้อใครในบ้าน ก้อจะมาทำให้แล้ว

แต่ย่าบอกว่า ย่าชอบให้บ้านสะอาด เห็นแล้วก้ออดจะกวาดจะจัดไม่ได้
พอเห็นมันสบายๆ ตา ดูแล้วก้อมีความสุข

 

 

 

 

 

ฟังแล้วรู้สึกดี
แต่เอาจิงๆ ยังไงก้อไม่ใช่แนว แป่ว ตายตอนจบ =P